ดองอย่างเป็นทางการ =w=
posted on 23 Nov 2009 18:12 by carnis/- โดนถีบ
=w= ดองจริงๆ นะเนี่ย ที่มาอัพเพราะจะปล่อย "ตัวนี้" เฝ้าบล็อค
กิ๊วก๊าว~
แหง่บๆ ๆ
วาระแฝง ตอนนี้ผมเหงาชะมัด
ผมคิดมาตลอดว่า "ผมสามารถอยู่คนเดียวได้ไม่เป็นไร"
ผมจึงไม่ยอมเปิดใจ ไม่ให้ใครเข้ามาใกล้ผมเกินไป
แต่เมื่อผมอยากที่จะลองเปิดใจมันช่างยากเหลือเกิน
ผมปรับตัวอย่างยากลำบาก
ปรับคลื่นความคิดของตัวเองให้ตรงกับคนอื่นๆ
วันเวลาผ่านไปไม่นาน
ผมพูดได้เต็มปากว่าผมมี "เพื่อน" มากมาย
ผมเปิดใจให้คนอื่นเข้ามามีส่วนเติมแต้มสีสันในความทรงจำของผม
ที่ละน้อย มากขึ้นและมากขึ้น
ประโยคที่ใครสักคนเคยพูด
"เพื่อนถึงจากกันห่างไกลก็ยังเป็นเพื่อนกัน"
ผมชอบคำนี้และซึ้งไปกับมัน
ตอนนี้ทำไมนะ ลึกๆ ผมกลับชิงชังคำนี้เหลือเกิน
ทุกคนโตขึ้น ระยะห่างระหว่างกันก็มากขึ้น
ต่างคนต่างค่อยๆ ออกห่างกันไปทีละน้อย
ความรู้สึกของผมกลับยังอยู่ที่เดิม
ที่ๆ ผมและพวกเขารายล้อมพูดคุย ใส่ใจซึ่งกันและกัน
เหมือนกับถูกทิ้งให้ยู่คนเดียวทั้งที่มีคนรอบตัวเต็มไปหมด
อย่าพูดถึงคนอื่นทั้งๆ ที่ผมอยู่ตรงนี้กับคุณได้ไหม?
อย่าทิ้งผมไว้ตรงนี้
ผมเริ่มสงสัยในตัวเอง
ผมต้องการอะไรจากเพื่อนกันแน่?
ผมไม่ศรัทธาในคำว่า "คนรัก"
ผมไม่ได้ต้องการคำๆ นั้น
ผมแค่ต้องการเพื่อนที่จะอยู่เคียงข้างกันได้ตลอดไป
แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันช่างเป็นความปรารถนาที่มากเกินไป
เกินไปจนเห็นแก่ตัว
หรือผมควรกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนดีไหม?
เหมือนเมื่อครั้งที่ผมไม่เปิดใจยอมรับใครสักคน
(ช่างขี้ขลาดจนน่าสมเพช)
ผมแค่เหงาเท่านั้นเอง ผมเกลียดความรู้สึกนี้จริงๆ
ผมยังดองบล็อคอยู่นะจ้ะ > 3< ~*
รูปเก่าเอากลับมาหากิน
edit @ 23 Nov 2009 20:56:09 by carnis